Dört Arkadaş

Şehrin en kalabalık yerinde oturdular

Kahvelerini masaya bıraktılar

Birbirlerine baktılar

Etrafa baktılar

O kalabalıktaki insanların

Hepsine

Birer birer

Uzun uzun

Baktılar

Kimileri sohbet ediyor

Kimileri gülüyor

Kimileri üzgün üzgün oturuyor

Kimileri sevgili

Kimileri düşman

Kimileri dost

Bazıları orada son oturuşlarıdır

Bazıları yine oraya tekrar geleceklerdir

İşte o karmakarış;

Çocuk genç yaşlı

Kız ve erkeklerden oluşan kalabalıkta

Bu dört arkadaş oturup sadece birbirlerine bakıyorlar

Çünkü gözleri tüm konuşmayı yapıyor

Çünkü yüzleri her şeyi anlatıyor

Çünkü ne yaşadıklarını sadece kendileri biliyor

Çünkü konuşacak olsalardı

Ne zaman yeterli olur

Ne de kelimeler tam olarak anlatabilir

Gözlerinin anlatabildiği gibi

Belki tarih yazmaz onları

Belki isimleri asla bilinmeyecek

Belki kimse değer vermeyecek onlara

Ama onlar razı, çünkü onlar ne yaşadıklarını biliyorlar.

Yazar: Suleiman Usman IDRISS

Kime Kızayım?

Ona sormuşlar “Sen hiç kızmaz mısın?” diye. 
Gülümsedi ve dedi ki: “Kime kızayım? Kime kızmalıyım?

Çikolata çikolata deyip arkamdan gelen ilkokul çocuklarına mı?

Yoksa yoksa Arap Arap diyen ortaokulluya mı?

 “Zenci abi nasılsın?” diyen masum genç kıza mı? Yoksa

Yoksa sokaktaki simitçinin “Kara abime bir tane vereyim mi?” deyişine?

Sizin orda okul var mı diyen üniversiteliye mi?

Yoksa siz yamyam mısınız diyen üniversite hocasına mı?

 “Bunlar Yahudi, bizim ülkeyi mahvedecekler” diye bizi kovalayan yaşlı amcaya mı?

“Zenci mi Siyahi mi? Hangisine tercih edersin” soran profesöre mi?

Kime kızayım ben?

Sizin memlekette

Araba var mı?

 Evler var mı?

Su var mı?

Sorana mı? Kime kızayım ben?

Bizi kötü gösteren medyaya mı?

O yazılanları inananlara mı?

Bizi o duruma sokan Batıya mı?

Yoksa Atalarımızın saflığına mı?

Güçsüzlüklerine mi?

Kime kızayım ben?

Yazar: Suleiman Usman IDRISS

Image: https://www.pinterest.com/marycriscenti/attitude/